"ความทรงจำดีๆของครูอาสาปีที่ 4" ........
อยากแบ่งปันให้ทุกท่านได้รู้สึกดีไปกับเราทุกๆคน ที่ได้เดินทางไปค่ายครั้งนี้
ไปมอบความสุขและความรักให้กับน้องๆ ชาวซอแขระกลา ........
....ตามกำหนดการแล้วค่ายของเราจะต้องเดินทางไปวันที่ 10-13 ธ.ค. 52 แต่ว่าระยะ
ทางที่ต้องเดินทางนั้นไกลมาก บรรดารุ่นพี่ปี 4 จึงออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน เพื่อ
จัดเตรียมสถานที่ อาหาร และทำความรู้จักกับน้องๆที่ซอแขระกลา
....เราออกเดินทางจากมหาวิทยาลัย เวลาประมาณ 10.30 น. โดยรถยนต์ 6 ล้อ
ฟรูโซ่ ของมหาลัย ขนของไปจำนวนมาก ทั้งปูน เครื่องปั่นไฟ เครื่องครัว และอาหาร
สำหรับน้องๆที่จะไปค่าย ตลอดการเดินทางพวกเราต่างก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอน้องๆ
รวมทั้งเส้นทางการเดินทางก็ช่างแสนทรหด และน่ากลัวเอามากๆ หลายครั้งที่เราต่าง
พากันนึกอยากกลับบ้านเพราะมองไปทางไหนก็เป็นเหว เป็นหุบเขาไปหมด แต่เราก็สู้
เดินทางกันจนถึงร.ร.ซอแขระกลา ในเวลาประมาณ 19.00 น. ^^
....ภาพแรกที่เห็น ทำให้ความเหนื่อยความกลัวทั้งหมด หายลงไปในพริบตา ชาวบ้าน
ต่างพากันมายืนรอรับเรา เด็กๆ และคุณครู พากันก่อไฟ ต้มน้ำ รอเรา พอเราไปถึงก็มี
อาหาร วางรอบนโต๊ะ มีโอวัลตินรอให้เราดื่ม ทั้งๆที่พวกน้องๆก็แทบจะไม่มีกินกันอยู่
แล้ว อาหารที่เค้าเตรียมไว้ต้อนรับพวกเราก็มีปลากระป๋อง แล้วก็ต้มยำปลากระป๋อง
ถึงจะเป็นอาหารพื้นๆ แต่รู้สึกว่ามื้อนั้นอร่อย จนน่าแปลกใจเลยทีเดียวค่ะ
....หลังจากทานอาหารเสร็จ เราก็เก็บของ และหาพื้นที่กางเต๊นท์นอนพัก อากาศข้าง
บนเขาหนาวมากเลยทีเดียวค่ะ ถ้าให้ประมาณโดยความรู้สึก ก็น่าจะประมาณ 10-15
องศา ได้ ซึ่งถือว่าเย็นกว่าแอร์บ้านเราอีก (แต่สดชื่นกว่ากันเยอะเลยค่ะ)
....เช้าวันที่ 10 เราต่างก็พากันตื่นแต่เช้า มาดูบรรยากาศอันแสนสดชื่นบนเขา แล้วก็
ได้เห็นภาพประทับใจที่น้องๆยืนเรียงแถวกันอย่างมีระเบียบเคารพธงชาติตอนเช้า
น้องๆร้องเพลงชาติได้เสียงดังมากค่ะ
ถึงจะชัดบ้างไม่ชัดบ้าง แต่น้องเค้าก็ร้องสุดเสียงเลยที่เดียว รู้สึกได้เลยว่าเค้ามั่นใจใน
ความเป็นคนไทย และภาคภูมิใจในความเป็นคนไทยจริงๆ หลังจากนั้นน้องๆก็สวดมนต์
แผ่เมตตาและที่ทำให้ดิฉันต้องหันไปมองก็คือ คำปฏิญาณตนที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก
น้องๆเค้าปฏิญาณตนกันอย่างเสียงดังฟังชัดอีกเช่นกันค่ะ ว่า " พวกเราเป็นไทย อยู่ได้
จนถึงทุกวันนี้ เพราะเรามีชาติศาสนา พระมหากษัตริย์ ...." ฟังแล้วตื้นตันใจค่ะ อยาก
ให้ทุกท่านได้เห็นและได้ยินจริงๆเลยทีเีดียว
....พอช่วงสายๆ หลังจากน้องๆเข้าแถวเสร็จ พี่ๆก็ชวนน้่องออกกำลังกายปอด โดยการ
พาน้องๆเป่าลูกโป่งเพื่อนำมาประดับประดาให้ดูสวยงาม มีสีสัน โดยเป็นฝีมือของน้องๆ
ล้วนๆเลย เป่ากันจนหน้าดำหน้าแดงเลยทีเดียว
พอเป่าลูกโป่งกันเสร็จเราก็จัดกิจกรรมเล็กๆน้อยๆให้น้อง ให้น้องระบายสี ตัวการ์ตูน
ซึ่งน้องหลายๆคนระบายได้สวย และมีจิตนาการมากๆเลยค่ะ มีทั้งสีช็อก สีไม้ ก็ตาม
ความถนัดและความชอบของน้องๆ
ส่วนพี่ๆก็แจกขนมอย่างเดียวค่ะ น้องคนไหนระบายสวยไม่สวย เราก็แจกๆๆ ให้น้องๆ
กินกันจนอิ่ม รวมทั้งถือโอกาสถามชื่อน้องๆ ไปด้วยเลย แต่พี่ๆต้องใช้ความพยายาม
มากๆเลยทีเดียว เพราะน้องๆพูดภาษาไทยไม่คล่อง จะพูดได้พอฟังรู้เรื่องก็คือเด็กที่
อยู่ชั้นป.3-ป.4 ถ้า ระดับอนุบาลนี่พูดกันไม่รู้เรื่องเลยล่ะค่ะ ก็จะต้องให้คุณครูช่วยแปล
และก็ช่วยถามชื่อให้ หลังๆมาน้องๆเริ่มคุ้นเคย ก็เริ่มพูดภาษาไทยกับพวกเรา
....ส่วนรุ่นพี่ผู้ชายอีก 6-7 คน ก็เตรียมตัวต้อนรับน้องๆที่จะตามมาสมทบ โดยจัดหาที่
เตรียมให้น้องกางเต๊นท์ เตรียมสุขา ราวตากผ้า และทำการรื้อโรงอาหารเดิมออก เพื่อ
เตรียมเคลียร์พื้นที่ และไม่ให้เสียเวลาเพราะเวลาการทำงานเรามีน้อยมาก
....เวลาประมาณ 17.00 น. สมาชิกชมรม อีกประมาณ 70 คน ก็ได้เดินทางมาถึงค่าย
ดูจากสีหน้าน้องๆแล้วเนี่ยคงคิดไม่ต่างจากพี่ๆเลยว่า ระยะทางช่างแสนไกล และโหด
มากๆเลย แต่ด้วยสปีริตของค่ายอาสา น้องๆก็เก็บข้าวของอย่างมีระเบียบ และก็เริ่ม
ทำงานกันต่อ รื้อส่วนที่เป็นหลังคา และโครงสร้างออก อย่างขยันขันแข็ง กว่าจะเสร็จ
งานก็ราวๆ 3 ทุ่ม แต่ละคนก็แยกกันไปพักผ่อนหลับกันเงียบเลยล่ะค่ะ ---- ^^
อยากแบ่งปันให้ทุกท่านได้รู้สึกดีไปกับเราทุกๆคน ที่ได้เดินทางไปค่ายครั้งนี้
ไปมอบความสุขและความรักให้กับน้องๆ ชาวซอแขระกลา ........
....ตามกำหนดการแล้วค่ายของเราจะต้องเดินทางไปวันที่ 10-13 ธ.ค. 52 แต่ว่าระยะ
ทางที่ต้องเดินทางนั้นไกลมาก บรรดารุ่นพี่ปี 4 จึงออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน เพื่อ
จัดเตรียมสถานที่ อาหาร และทำความรู้จักกับน้องๆที่ซอแขระกลา
....เราออกเดินทางจากมหาวิทยาลัย เวลาประมาณ 10.30 น. โดยรถยนต์ 6 ล้อ
ฟรูโซ่ ของมหาลัย ขนของไปจำนวนมาก ทั้งปูน เครื่องปั่นไฟ เครื่องครัว และอาหาร
สำหรับน้องๆที่จะไปค่าย ตลอดการเดินทางพวกเราต่างก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอน้องๆ
รวมทั้งเส้นทางการเดินทางก็ช่างแสนทรหด และน่ากลัวเอามากๆ หลายครั้งที่เราต่าง
พากันนึกอยากกลับบ้านเพราะมองไปทางไหนก็เป็นเหว เป็นหุบเขาไปหมด แต่เราก็สู้
เดินทางกันจนถึงร.ร.ซอแขระกลา ในเวลาประมาณ 19.00 น. ^^
....ภาพแรกที่เห็น ทำให้ความเหนื่อยความกลัวทั้งหมด หายลงไปในพริบตา ชาวบ้าน
ต่างพากันมายืนรอรับเรา เด็กๆ และคุณครู พากันก่อไฟ ต้มน้ำ รอเรา พอเราไปถึงก็มี
อาหาร วางรอบนโต๊ะ มีโอวัลตินรอให้เราดื่ม ทั้งๆที่พวกน้องๆก็แทบจะไม่มีกินกันอยู่
แล้ว อาหารที่เค้าเตรียมไว้ต้อนรับพวกเราก็มีปลากระป๋อง แล้วก็ต้มยำปลากระป๋อง
ถึงจะเป็นอาหารพื้นๆ แต่รู้สึกว่ามื้อนั้นอร่อย จนน่าแปลกใจเลยทีเดียวค่ะ
....หลังจากทานอาหารเสร็จ เราก็เก็บของ และหาพื้นที่กางเต๊นท์นอนพัก อากาศข้าง
บนเขาหนาวมากเลยทีเดียวค่ะ ถ้าให้ประมาณโดยความรู้สึก ก็น่าจะประมาณ 10-15
องศา ได้ ซึ่งถือว่าเย็นกว่าแอร์บ้านเราอีก (แต่สดชื่นกว่ากันเยอะเลยค่ะ)
....เช้าวันที่ 10 เราต่างก็พากันตื่นแต่เช้า มาดูบรรยากาศอันแสนสดชื่นบนเขา แล้วก็
ได้เห็นภาพประทับใจที่น้องๆยืนเรียงแถวกันอย่างมีระเบียบเคารพธงชาติตอนเช้า
น้องๆร้องเพลงชาติได้เสียงดังมากค่ะ
ถึงจะชัดบ้างไม่ชัดบ้าง แต่น้องเค้าก็ร้องสุดเสียงเลยที่เดียว รู้สึกได้เลยว่าเค้ามั่นใจใน
ความเป็นคนไทย และภาคภูมิใจในความเป็นคนไทยจริงๆ หลังจากนั้นน้องๆก็สวดมนต์
แผ่เมตตาและที่ทำให้ดิฉันต้องหันไปมองก็คือ คำปฏิญาณตนที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก
น้องๆเค้าปฏิญาณตนกันอย่างเสียงดังฟังชัดอีกเช่นกันค่ะ ว่า " พวกเราเป็นไทย อยู่ได้
จนถึงทุกวันนี้ เพราะเรามีชาติศาสนา พระมหากษัตริย์ ...." ฟังแล้วตื้นตันใจค่ะ อยาก
ให้ทุกท่านได้เห็นและได้ยินจริงๆเลยทีเีดียว
....พอช่วงสายๆ หลังจากน้องๆเข้าแถวเสร็จ พี่ๆก็ชวนน้่องออกกำลังกายปอด โดยการ
พาน้องๆเป่าลูกโป่งเพื่อนำมาประดับประดาให้ดูสวยงาม มีสีสัน โดยเป็นฝีมือของน้องๆ
ล้วนๆเลย เป่ากันจนหน้าดำหน้าแดงเลยทีเดียว
พอเป่าลูกโป่งกันเสร็จเราก็จัดกิจกรรมเล็กๆน้อยๆให้น้อง ให้น้องระบายสี ตัวการ์ตูน
ซึ่งน้องหลายๆคนระบายได้สวย และมีจิตนาการมากๆเลยค่ะ มีทั้งสีช็อก สีไม้ ก็ตาม
ความถนัดและความชอบของน้องๆ
ส่วนพี่ๆก็แจกขนมอย่างเดียวค่ะ น้องคนไหนระบายสวยไม่สวย เราก็แจกๆๆ ให้น้องๆ
กินกันจนอิ่ม รวมทั้งถือโอกาสถามชื่อน้องๆ ไปด้วยเลย แต่พี่ๆต้องใช้ความพยายาม
มากๆเลยทีเดียว เพราะน้องๆพูดภาษาไทยไม่คล่อง จะพูดได้พอฟังรู้เรื่องก็คือเด็กที่
อยู่ชั้นป.3-ป.4 ถ้า ระดับอนุบาลนี่พูดกันไม่รู้เรื่องเลยล่ะค่ะ ก็จะต้องให้คุณครูช่วยแปล
และก็ช่วยถามชื่อให้ หลังๆมาน้องๆเริ่มคุ้นเคย ก็เริ่มพูดภาษาไทยกับพวกเรา
....ส่วนรุ่นพี่ผู้ชายอีก 6-7 คน ก็เตรียมตัวต้อนรับน้องๆที่จะตามมาสมทบ โดยจัดหาที่
เตรียมให้น้องกางเต๊นท์ เตรียมสุขา ราวตากผ้า และทำการรื้อโรงอาหารเดิมออก เพื่อ
เตรียมเคลียร์พื้นที่ และไม่ให้เสียเวลาเพราะเวลาการทำงานเรามีน้อยมาก
....เวลาประมาณ 17.00 น. สมาชิกชมรม อีกประมาณ 70 คน ก็ได้เดินทางมาถึงค่าย
ดูจากสีหน้าน้องๆแล้วเนี่ยคงคิดไม่ต่างจากพี่ๆเลยว่า ระยะทางช่างแสนไกล และโหด
มากๆเลย แต่ด้วยสปีริตของค่ายอาสา น้องๆก็เก็บข้าวของอย่างมีระเบียบ และก็เริ่ม
ทำงานกันต่อ รื้อส่วนที่เป็นหลังคา และโครงสร้างออก อย่างขยันขันแข็ง กว่าจะเสร็จ
งานก็ราวๆ 3 ทุ่ม แต่ละคนก็แยกกันไปพักผ่อนหลับกันเงียบเลยล่ะค่ะ ---- ^^
By: ยีนส์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น